KUŞADASI MACERASI volume 1

Benim babam deniz sevmez. Hiç bir zaman da sevmedi. Varsa yoksa dağ havası, oksijen, börtü böcek... Saolsun bencillik duygusu çok geliştiği için de götürmedi bizi denize, tatile.. Amcam, halam denize yakın yerlerde yaşıyorlar. Onların yanına gittiğimiz tatillerin dışında deniz görmedim ben. Ay çok acıklı oldu ağlayacağım şimdi. Bu nedenle ya da bir önceki yaşantımda balık olduğum için acayip bir deniz aşkım vardı. Hala da öyle. Deniz'in içinde saatlerce hiçbirşey yapmadan durabilirim. Bunları neden mi söylüyorum? Kuşadası'na gidebilme fikrinin benim için ne ifade ettiğini anlatabilmek açısından... Düşünsenize tam tamına üç ay kocaman üç ay denizin yakınında olmak, yüzmek hayalini bile edemeyeceğim birşeydi. 

Ama bu "düş"ün acabalara neden olan yönleri de vardı. Yaşayacaklarım keşke bu acabalar kadar güzel olsaydı :)

Bir sitede ev kiraladık. Her ne kadar insan canlısı, aranan ortam insanı olsam da yeni bir yere gitmek yeni insanlara kaynaşmak hep kabusum olmuştu. Böylesi zamanlarda bir küçük kardeş özlemim depreşmiyor değil. En azından sahilin ortasında sap gibi takılmaktansa varlığının pek bir faydasını çoğu zaman görmediğiniz bir küçük kardeş kurtarıcı olabilirdi. Ama yok işte napalım. 

Benim üç ablam var. Abla gibi abla çünkü ben tekne kazıntısıyım. Aramızdaki yaş farkı pek çok. En küçük ablam bir üşütme sonrası kalbiyle ilgili problem olduğunu öğrendi. Tam da bizim bu Kuşadası macerasının üstüne ameliyat olması gereği ortaya çıktı. Çok tedirgin ediciydi. Bir o kadar da düşündürücü çok sevgili annem şu an yanımızda olsa da onun ameliyatı için Ankara'ya dönmek durumunda kalacaktı. Ayy düşünmesi bile kabus ben ve babam baş başa... Neyse kötü düşünme kötü olmasın avunmalarıyla mutluluk içinde takılmaya çalışırken sap gibi ortada olduğumu farkettim. 

Annem alerjileri dolayısıyla denize girmez, girse babam alerji yapar zaten o da ayrı konu. Babamda baba işte denize gidip saatlerce takılmaz. Sanki çok sıcaklamışta serinlemek için gelmiş gibi davranır.  Babamla sabahları denize gitmeye başladık. Tam emekli tadında. Sabahın köründe sırf denize girebilmek için uyanıyorum. Babamla iki kulaç hooop evdeyiz. Bir hafta böyle geçti. 

Sonrasında da evde oturdum hep. Bakılıyorum sağa sola kızlar erkekler gruplar ama nasıl olacakta katılacağım onlara. Ne diyim ay ben geldim, yalnızım, beni aranıza alın mı?!?

Sonunda bitişik yazlığa birileri geldi. Benim yaşlarıma yakın bir oğlan çocuğu da var. Bide minik kardeş. Çocuk fena değil. Gideri var yani. Aman olmasa nolur böle sap gibi emekli tatili yapmaktan iyidir. Dee nasıl tanışcaz. Abinin kalbine giden yol kardeşten geçer mantığıyla hareket etmenin çok doğru olacağına karar verdim. Hem böylece babamın da dikkatini çekmeyecek bir taktik olurdu. Yani şöyle bir düşününce o çocukla arkadaşlık yapmama ne kadar sıcak bakardı bilemedim. Tabi adam da haklı ben Adriana Lima her erkek te potansiyel Tecavüzcü Coşkun... 

Küçük kardeşe yakınlaşma planları kurmaya başladım. Saolsun annem de pek sosyaldir. Teyzeye günaydınlaşmalar falan derken, biz minnakla arkadaş olduk. Ama bir üst levele atlayıp abiye yanaşamadık. Nereye kadar bahçede kovalamaya ya da top oynayabilirim ki!  Her gün mayomu giyip bunların denize gidiş saatlerini gözlemeye başladım. Onlar evden çıkar çıkmaz. Günaydııın teyzeciim ne tesadüf ben de denize ay minnoşum da mı denize gidiyormuş, hadi beraber oynarız ayaklarıylaa ortam yapmaya başladım. Adı neydi unuttum ama abiyle de kaynaşmaya başladık. Gündüzleri sahil akşam üstleri bisiklet turları derken baya bi sıkı fıkı olduk. Aman arkadaşım canım. Bişi yok yani aramızda. Onun sayesinde hafiften site sakinleriyle de kaynaşmaya başladık. Bisiklet turları sırasında.. Ama işte bildiğin yazlık burası herkes üç aylığına gelmiyor ki!! Bu çocuk gitmeden daha çok çevre yapmalıyım düşüncesi çoğu zamanımı dolduruyordu. Yapmaz olaydım diyorum şimdilerde..

Bi gün yine biz denizdeyiz bi baktım benim çocuk aman Onur olsun adı. Birileriyle muhabbette hem de bizim siteden. Hemen onlara katılmalıyım diyorum ama sahile de baya uzağım. Boğuluyor gibi debelenirken Onuuur Onuuur diye bağırmaya başladım. Sonunda sesimi duydu ama bana bakmasıyla arkasını dönmesi bir oldu. Yanındaki çocuklar da kıkırdıyo. Aaaaa hasbama bak hele noluyor yav.. Bir yandan bağırıp bir yandan hoplayıp bir yandan da el sallamaya devam ediyorum ama Onur da tık yok. Derken bir kızın bana doğru yanaştığını farkettim. Bu kim yaa tanıyormuyum, Onur sevgili mi yaptı kız bana dalmaya geliyor herhalde derken, " Mayon açılmış" sesiyle beynimden vurulmuşsa döndüm.. Bi baktım ki benim mayo yok... Göbeğime kadar inmiş benim haberim yok... Hayır memelerde küçük olsa anlayacağım da nasıl anlamaz insan ağzının dibinde hoplayan karpuzları... Her genç kızın başına gelen cins yerin dibinin ötesine girebilir miyimki diye düşündüren durum. Hem de sadece 17 yaşındayım. Hemen suya dalıp kendimi toparladım. Kıza teşekkür ederken siteden olduğunu da öğrendim. Her şer de bi hayır varmış güzel laf ta böle olmasa iyiydi sanki. Üff Evren beni yine yanlış anladın....